|
Korkma, sönmez bu þafaklarda yüzen al sancak;
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak. O benim milletimin yýldýzýdýr, parlayacak; O benimdir, o benim milletimindir ancak. Çatma, kurban olayým, çehreni ey nazlý hilâl! Kahraman ýrkýma bir gül! Ne bu þiddet, bu celâl? Sana olmaz dökülen kanlarýmýz sonra helâl Hakkýdýr, Hakk'a tapan, milletimin istiklâl! Ben ezelden beridir hür yaþadým, hür yaþarým. Hangi çýlgýn bana zincir vuracakmýþ? Þaþarým! Kükremiþ sel gibiyim, bendimi çiðner, aþarým. Yýrtarým daðlarý, enginlere sýðmam, taþarým. Garb'ýn âfâkýný sarmýþsa çelik zýrhlý duvar, Benim îman dolu göðsüm gibi serhaddim var. Ulusun, korkma! Nasýl böyle bir imâný boðar, "Medeniyyet!" dediðin tek diþi kalmýþ canavar? Arkadaþ! Yurduma alçaklarý uðratma, sakýn. Siper et gövdeni, dursun bu hayâsýzca akýn. Doðacaktýr sana va'dettiði günler Hakký'ýn Kim bilir, belki yarýn, belki yarýndan da yakýn. Bastýðýn yerleri "toprak!" diyerek geçme, taný: Düþün altýndaki binlerce kefensiz yataný. Sen þehit oðlusun, incitme, yazýktýr, ataný: Verme, dünyâlarý alsan da, bu cennet vataný. Kim bu cennet vatanýn uðruna olmaz ki fedâ? Þühedâ fýþkýracak topraðý sýksan, þühedâ! Câný, cânâný, bütün varýmý alsýn da Hüdâ, Etmesin tek vatanýmdan beni dünyada cüdâ. Rûhumun senden, Ýlâhi, þudur ancak emeli: Deðmesin ma'bedimin göðsüne nâ-mahrem eli. Bu ezanlar - ki þahâdetleri dinin temeli - Ebedî yurdumun üstünde benim inlemeli. O zaman vecd ile bin secde eder - varsa - taþým, Her cerîhamdan, Ýlâhi, boþanýp kanlý yaþým, Fýþkýrýr ruh-i mücerred gibi yerden na'þým; O zaman yükselerek arþa deðer belki baþým. Dalgalan sen de þafaklar gibi ey þanlý hilâl! Olsun artýk dökülen kanlarýmýn hepsi helâl. Ebediyyen sana yok, ýrkýma yok izmihlâl: Hakkýdýr, hür yaþamýþ, bayraðýmýn hürriyet; Hakkýdýr, Hakk'a tapan, milletimin istiklâl! Mehmet Akif Ersoy |